பிரதிபலிப்பு

மொழியின் மீது நான் கொண்ட காதலால்,

பிறக்கும் சொற்கள், மொழியும் என்மீது காதல்

கொண்டதனால் கவிதையாகின்றது;

மொழியை காதலிக்க ஆயிரம் காரணம் எனக்குண்டு,

ஆனால் மொழி என்னைக் காதலிக்க ஒரே காரணம்தான்;

எவ்விதத்திலும் அதன் அழகை அர்த்தமற்றதாய் வர்ணித்துவிடக் கூடாது என்ற அச்சமே;

இல்லையெனில் கம்பனையும் நக்கீரனையும் காதலித்து கசிந்துருகிய மொழி,

இக்கலிகால மூடனையும் காதலிக்க அவசியம்

என்ன இருக்கிறது;

மொழியின் தொன்மையும் எனது புதுமையும்

கலப்பதால் பிறக்கும் சொற்கள் கவிதுவமாய் 

இருப்பதில் ஆச்சரியமில்லை,

ஏனெனில் அதன் "மூலவிதை" மொழி அது தற்போது

புதைந்திருக்கும் "மண்" நான்;

என்னுள் வளர்ந்தாலும் மரம் விதையை பிரதிபலிக்குமே அன்றி மண்ணையல்ல….