இருளொளி..

துள்ளியெழுந்து அமர்ந்தேன் படுக்கையில், 

துயிலின் கலவரமதென்பதை உணர்ந்தேன், ஏனெனில்;

தூங்கிக் கொண்டே காலமனைத்தும் கழிந்தாற் போல், 

துக்கமான கொடுங்கனவு கலவரமூட்ட கண்விழித்தேன்;

கனவென்றதும் கான மறுத்து விழித்துக்கொண்டாயே, 

கல்லறையில் இக்கனா வந்தால்? காரிருள் வினவியது;

இக்கேள்வி மேலுமென்னை அச்சமூட்ட என்  வாழ்வின், 

இன்றுவரை நானழித்த "நொடிகள்" என்னை ஏசியது;

பகற்கனா காணும் வாழ்விழும், பழைமைப் பேச்சிலும், 

பகட்டிலும், பாழாய்ப்போன "நிமிடங்கள்" நிராகரித்தது;

எண்ணத்தையும் உடலையும் உயிரையும் சீராக்கி, 

என்னுலகு பயனுற வாழாத "மணிநேரம்" மன்னிக்காது;

நாளை செய்யலாமென்று நானமைத்த செயல்கள், 

நாட்குறிப்பிலேயே மடிந்த "நாட்கள்" நடுங்கச்செய்தது;

வெறுப்புடன் விடிந்த திங்களின் நடுவே ஞாயிருக்காக;

வெறித்து காத்திருந்த "வாரங்கள்" வசைபாடியது;

இறந்தகாலம் எதிர்காலம் பற்றி மட்டுமே கருதி;

இழந்த நிகழ்காலத்தின் "மாதங்கள்" மனங்குமுறியது;

சிறு வயதுதானே!. என்ற சிறுபிள்ளைத்தனத்தால், 

சிறுத்தையாய் கடந்த "ஆண்டுகள்"அச்சுறுத்தியது;

இவ்விருள் வினவியதால் விழித்த என் உள்ளொளி,

இவ்வையகம் தழைக்க வாழ வாய்ப்பு "நேரமென்றது"!;

உறங்கிக் கழிக்கவோ, உட்கார்ந்து போக்கவோ, 

உருவாக்கப்பட்டதல்ல "நேரம்" உழைத்துக் கழிக்கவே!.. ;

வரவிடப்பட்ட காலத்தின் செலவுகள் செம்மையானால், 

வாழ்நாட்களனைத்தும் எழுதப்படும் வரலாற்றில்!.. ;

இருளகன்று ஒளி வீசியது, விடிந்தது புலனாயிற்று, 

என்னுள் உள்ளொளியால், வெளியில் ஞாயிற்றால்!.....