மனங்கொள்ளாமை...

புரிய முயற்சித்துக் கொண்டேயிருக்கிறேன் எனை, 

புறக்கணித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது வாழ்க்கை;

சகல துன்பங்களையும் அறிமுகப்படுத்திய உலகு, 

சாமானிய அன்பையும் அமைதியையும் மறுக்கிறது;

விவரமறிந்த காலந்தொட்டு கவனித்து பார்த்தால், 

வாழ்வின் இருளில் மட்டுமே பயணித்திருக்கிறேன்;

காலத்தின் போக்கிலென் உழைப்பென்னும் விதை, 

கானகமாகும் கனவு கண்ணெதிரே சிதரி சிதைகிறது;

அறியாமையால் சரிந்திருந்தால் கூட ஏற்றிருப்பேன், 

ஆழ்ந்த அறிவுங்கூட காக்கவில்லை வருந்துகிறேன்;

வெற்றி கிட்டவில்லையே என்பதல்ல என் புலம்பல், 

வெறுமையை மட்டுமே கடப்பதாலிந்த விசும்பல்;

அன்பும் ஆறுதலும் கலந்த வார்த்தைகள் கூட, 

ஆற்றாமையால் அக்கினியாய்ச் சுடுகிறது;

நானென் உறவுகளிடமும் நட்புகளிடமுமிருந்து தனித்து, 

நாடோடியைப் போல அனாதயாய் அலைகிறேன்;

தவிப்பையிம் வலியையும் தன்னடக்கிக்கொள்வதால், 

தன்னுள்ளேயே போர் புரிந்து மனதை மாய்க்கிறேன்;

தாயன்பைக்கூட தாங்கிக்கொள்ளும் மனநிலையைக், 

தகவலின்றி தற்காலிகமாய்த் தொலைத்திருக்கிறேன்;

பேச்சிலிருந்த நம்பிக்கையும் மூச்சிலிருந்த வேகமும், 

போகிற போக்கில் குறைவதையென்னி அஞ்சுகிறேன்;

காதலும் கடவுளும் ஏனென் கனவுகளும் கூட எனை, 

காப்பாற்ற முயன்று முற்றி முடியாமற்ப் போனது;

என்னுள் சுடர்விட்டெறியும் பேரொளயின் சாட்சியாக, 

எண்ணித் துணிந்து தான் கனா கண்டேன்;

எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக் கொள்வதுதே அனுபவம், 

என்று ஏமாற்றத்தையும் அன்போடேற்றிருக்கிறேன்;

சுகபோகத்தையிம் சுயநலத்தையும் பொருட்படுத்தாமல், 

சுடுகாட்டு காக்கைப்போல் சுற்றித் திரிந்திருக்கிறேன்;

கடனால் கலங்கிக் கட்டுப்படாமல் செய்யுந்தொழில்,

காக்குமென்ற நம்பிக்கையால் நாசமாகியிருக்கிறேன்;

முன்னேற்றத்திற்குப்பின்தான் வாழ்க்கையைன்றென், 

முட்டாள்தனத்தால் முற்றிலும் தொலைந்தது வாழ்வு;

அழுதால் ஆறிவிடுமோ?..இவ்வடுக்கள் அல்லது, 

அடுத்ததென்னவென்று புத்துயிர்ப்பு பெறுமோ?.. ;

என்னுலகில் என்னுயிர் வாழும்வரை இவையனைத்தும்

என்னை மறுக்கலாம் ஆனால் "மறைக்க" இயலாது, 

ஏனென்றால் என்னுள்ளிருக்கும் "வெறுமையை", 

எழுதிய நான் என் "முழுமையை" மறைத்திருக்கிறேன், 

காலம் தன் வரலாற்றில் எழுதுமென்ற நம்பிக்கையில்!!!....